Uncategorized

Het gaat even niet zo goed met mij….

Het begon allemaal ongeveer 3 jaar geleden. Ik ging naar de huisarts omdat ik onwijs moe was, ik kon eigenlijk alleen maar slapen. ‘ s ochtends mijn bed uit, en eigenlijk een uur later wilde ik mijn bed alweer in en kon ik ook echt slapen. Bij de dokter kwam er in eerste instantie niet veel uit en hij wilde dat ik bloed ging laten prikken, dus dat heb ik gedaan. Hier kwam niet veel uit, alleen dat mijn vitamine D iets te laag was, dus ben ik hier pilletjes voor gaan slikken. In de weken erna ging het niet veel beter en mijn klachten werden eigenlijk alleen maar erger. Dus weer terug naar de dokter, en ik moest nogmaals bloed laten prikken. Hier kwam dus weer niks uit alleen mijn vitamine D tekort, waar ik al pilletjes voor slikte. Dus zat ik weer thuis en ik wist nog steeds niet wat er aan de hand was. Enkele weken later weer terug naar de huisarts want ik werd alleen maar vermoeider, op mijn werk kon ik mijn ogen amper open houden en was ik echt aan het vechten tegen mijn slaap. Van de dokter moest ik nogmaals bloedprikken en ging hij er een allergie test bij doen, aangezien mijn vader (waar ik op dat moment woonde) net 2 kittens had gekregen. Uit het bloedprikken kwam inderdaad dat ik voor heel veel allergisch was en ook voor de kittens, de dokter vertelde mij dat de vermoeidheid daar ook wel mee te maken kon hebben. Ik kreeg een neusspray en pillen voor de allergie, de jeukende ogen en benauwdheid werden inderdaad minder, maar de vermoeidheid werd steeds maar erger en erger en er kwamen ook andere klachten bij.

Het waren best wel hele drukke tijden met elke dag klussen in ons huis en daarna natuurlijk de verhuizing, dus ik dacht als dat allemaal achter de rug is en wij in ons huis wonen zullen de klachten ook wel minder worden. Dit gebeurde helaas niet.. Ik sprak er op een dag met mijn zusje over en die wees mij erop dat er best wel veel gebeurd was in mijn leven de afgelopen 3 jaar dus dat ik misschien eens met iemand moest gaan praten en dat dat op zou luchten waardoor ik me misschien beter zou gaan voelen. Dit advies heb ik natuurlijk opgevolgd dus direct die dag erna een afspraak gemaakt bij de huisarts en verteld dat ik een gesprek wilde met de praktijkondersteuner. Je raad het al, ik moest natuurlijk ook wel weer bloedprikken, waar natuurlijk weer niks uitkwam, en ik had dus ook een afspraak gemaakt om te gaan praten.

Na een gesprek bij de praktijkondersteuner werd er gezegd dat ik een burn – out had en dat ik rustiger aan moest gaan doen op mijn werk, en dat ik me dan stukje bij beetje beter zou moeten gaan voelen. Helaas werkte dit niet, ik begon met 1 dag minder werken, wat al snel overging naar maar halve dagen werken. Ik had gehoopt dat dit zou gaan helpen maar helaas werden mijn klachten alleen maar erger.. Hier kwam ook nog bij dat ik mij steeds somberder ging voelen. Na een aantal afspraken bij de praktijk ondersteuner kwam ik erachter dat dit me niet verder ging helpen, dus hebben we besloten om mij door te verwijzen naar een instelling die mij wellicht verder zou kunnen helpen.

In de psychologische zorg zijn de wachttijden enorm lang, dus ik was blij dat ik door de desbetreffende instelling meteen de dag erna gebeld werd en 2 weken erna een intake gesprek had. Online moest ik al een aantal vragenlijsten invullen en donderdag 5 december had ik een intake gesprek.Vrijdag 6 december had ik al de volgende afspraak en dan zouden we gaan bespreken welke therapie voor mij van toepassing zou zijn. Die vrijdag kreeg ik de horen dat ik een depressie, eetstoornis en een dwangstoornis heb. Helaas kreeg ik daar ook het bericht bij dat zij niet de juiste instelling waren om mij hiervoor te kunnen helpen en dat ik op zoek moest gaan naar een meer gespecialiseerde instelling. Meteen na het weekend heb ik dus een afspraak gemaakt bij de huisarts om samen te kijken hoe nu verder.

Bij de huisarts blijkt de ernst wel groot te zijn, en hierdoor heb ik ook medicatie gekregen om mij hopelijk iets beter te laten voelen. Ook zijn we samen opzoek gegaan bij welke instelling in wel terecht zou kunnen. Hierna ben ik aangemeld bij een instelling en heb ik mij zelf bij een andere instelling aangemeld. Na heel veel telefoontjes verder en een pre-intake bij een van de instellingen kreeg ik daar te horen dat ze mij waarschijnlijk ook niet verder kunnen helpen maar dit moest nog overlegd worden met een andere collega. Hier ga ik nog over terug gebeld worden. Door de andere instelling ben ik ook terug gebeld en hier ben ik gelukkig op de wachtlijst gezet! Alleen helaas wel met de vermelding dat die wachtlijst wel 3/4 maanden is… De afgelopen dagen ben ik dus alleen maar aan het bellen bellen en nog eens bellen, ik kan iedereen vertellen als je in de situatie zit zoals ik nu zit, kost zelfs naar het toilet gaan al heel veel energie. Je kunt dus wel snappen dat al die telefoontjes mij onwijs veel energie kosten, en ik eigenlijk belachelijk vind dat ik dit allemaal zelf moet doen. Van huisarts naar instelling naar zorgverzekering, en dit allemaal een paar keer op een dag. Ook vind ik het heel erg dat de wachttijden zo onwijs lang zijn dat ik nog 3/4 maanden moet wachten totdat ik eindelijk geholpen ga worden. Op dit moment gaat het alleen maar slechter en slechter met mij en ik hoop dus dat ik snel geholpen ga worden.

Ik hoop jullie snel weer een nieuwe update over mij te geven

Liefs, Melissa

7 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: